Neversong: Videogame Review

Γυρνώντας πίσω στο χρόνο, το 2010 κυκλοφόρησε ένα flash-game το οποίο άφησε πολύ καλές εντυπώσεις λόγω της αισθητικής του και της θεματολογιάς του, εξερευνώντας το υποσυνείδητο και τις καλά κρυμμένες σκέψεις μας. Το παιχνίδι αυτό ονομαζόταν “Coma” και ήταν δημιούργημα του Tomas Brush, ιδιοκτήτη και art director της Atmos Games. Μιας εταιρίας που, όπως δηλώνει η ίδια, φτιάχνει πανέμορφα παιχνίδια που έχουν ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο στον παίκτη. Κρίνοντας από τη προηγούμενη δημιουργία του studio, το Prinstripe, τα καταφέρνει μια χαρά -τουλάχιστον στο συναισθηματικό τομέα. Μετά από μια επιτυχημένη Kickstarter καμπάνια λοιπόν, ο Thomas Brush καταφέρνει να κυκλοφορήσει το Neversong, μια action-platformer εμπειρία, με επίκεντρο την αφήγηση. 


Plot

Το σενάριο έχει ως εξής: δύο παιδιά, μια φυσιολογική μέρα στο χωριό Red Wind και μια εξόρμηση στο Άσυλο της περιοχής. Αυτά είναι αρκετά για να αλλάξει η πραγματικότητα όχι μόνο των ίδιων, αλλά και ολοκλήρου του χωριού. Ο Pete και η Wren είναι δύο αχώριστοι φίλοι, μέχρι την στιγμή που βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Η Wren πέφτει θύμα απαγωγής από έναν παρανοϊκό γιατρό εν ονόματι Dr.Smile και ο Pete πέφτει… σε κώμα από τον φόβο του.

Review

Η αισθητική του παιχνιδιού πετυχαίνει μια ιδανική αρμόνια μεταξύ συμβάντων και χαρακτήρων και όλα θυμίζουν παιδικό εφιάλτη. Η παλέτα του παιχνιδιού είναι ξεβαμμένη, με απρόσμενες πινελιές έντονων χρωμάτων, και ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος είναι χοντροκομμένος και αφαιρετικός. Οι έντονες αντιθέσεις του κόσμου του Νeversong ενισχύονται από τον σχεδιασμό των NPCs, οι οποίοι είναι κατά κύριο λόγο παιδιά που χασκογελάνε και παραμένουν παιδιά, σε ένα κόσμο που έχει καταστραφεί και έχει αλλάξει με τον πιο αλλόκοτο τρόπο. Στο παιχνίδι επικρατεί μια Goth αισθητική, με την ελαφρότητα όμως που φέρει η παιδική φαντασία. Η σύνδεση με τα έργα του Tim Burton είναι αναπόφευκτη.

Η αρχιτεκτονική του παιχνιδιού αλλάζει και προσαρμόζεται σε αυτά που βιώνει ο πρωταγωνιστής. Με κύριο άξονα το τραύμα της απώλειας και το σκοτάδι που αυτό φέρνει στον Pete, ο κόσμος γύρω του αποσυντίθεται και αποκαλύπτει όλο και πιο σκοτεινά συναισθήματα και σκέψεις. Όλα είναι όμορφα μέχρι να σταματήσουν να είναι. Σε έναν κόσμο που δεν υπάρχουν ενήλικες άλλα μόνο παιδία, ελεύθερα να τριγυρίζουν και να πράττουν χωρίς συνέπειες, είναι φυσικό επακόλουθο να επικρατεί μια γλυκιά αναρχία που όλοι είχαμε ονειρευτεί σε νεαρή ηλικία. Ακριβώς εκεί βασίζεται η αφήγηση του παιχνιδιού, η οποία κατά κύριο λόγο είναι σκοτεινή και ενίοτε ανατριχιαστική, αλλά ντυμένη με παραμυθένιες προτάσεις και ήρεμες μελωδίες.

Η ροή του παιχνιδιού είναι γραμμική, με αποτυχημένες απόπειρες ενσωμάτωσης backtracking μηχανισμών μιας και το ίδιο το παιχνίδι δεν σου δίνει κίνητρα ή το απαραίτητο βάθος έτσι ώστε να τους ενσωματώσεις στην εμπειρία σου. Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού είναι βασισμένος στο μεγαλύτερο του κομμάτι στην αφήγηση. Τόσο πολύ που το gameplay, μετά τις 2 πρώτες ώρες, αποκτά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Πας σε μια καινούρια περιοχή, λύνεις τον εκάστοτε γρίφο, πολεμάς το boss, ξεκλειδώνεις μια καινούρια ικανότητα και προχωράς… 

Αυτό δε σημαίνει ότι η διαδικασίες δεν έχουν μέσα τους καινοτομίες ή εκπλήξεις. Μια πολύ φρέσκια και ενδιαφέρουσα ιδέα είναι ο τρόπος που ξεκλειδώνεις καινούριες ικανότητες. Σκοτώνοντας bosses, κερδίζεις νότες από τραγούδια που σου είχε μάθει η Wren και, παίζοντας τες στον πιάνο της, ξεκλειδώνεις ένα καινούριο αντικείμενο που δίνει την απαραίτητη δεξιότητα για να προχωρήσεις στο παιχνίδι.

Gameplay

Το επίπεδο δυσκολίας του Νeversong μπορεί να απογοητεύσει ακόμα και τους πιο άπειρους παίκτες του είδους, μιας και δεν συνάντησα ούτε μία φορά στην διάρκεια του, δυσκολία ενάντια σε κάποιον εχθρό ή στην επίλυση κάποιου γρίφου. Εκεί που πραγματικά δυσκολεύτηκα ήταν ο χειρισμός. Υπήρξαν στιγμές στο παιχνίδι που χρειάστηκα αρκετές προσπάθειες για να πραγματοποιήσω ένα απλό platfmorning task, και αυτό όχι γιατί ήταν δύσκολο ή σύνθετο στην εκτέλεση του, αλλά γιατί ο χειρισμός αποφάσισε να ζήσει ελεύθερος και να αγνοήσει τις εντολές μου. Ειδικά στα σημεία που έπρεπε να χρησιμοποιήσω το skateboard τα πράγματα γινόντουσαν πολύ ενοχλητικά. 

Outro

Το Neversong είναι από τις περιπτώσεις παιχνιδιών που έχουν δημιουργηθεί εξ ολοκλήρου από ένα άτομο και αυτό είναι κάτι που πάντα εκτιμώ. Βέβαια αυτό έχει και το τίμημα του και το Neversong το αγκαλιάζει με θάρρος. Ξέρει τις αδυναμίες και δε σου λέει ψέματα. Είναι ένα παιχνίδι βασισμένο στην αφήγησή του και στο αισθητικό σύνολο γύρω από αυτή -και εκεί τα καταφέρνει περίφημα. Το gameplay του στερείτε πρωτοτυπίας αλλά και εκτέλεσης, χωρίς αυτό όμως να προλαβαίνει να γίνει αφόρητο στις 5-6 ώρες διάρκεια του παιχνιδιού. Ο κόσμος του Tomas Brush είναι παραμυθένια σκοτεινός και η ιστορία του Pete και της Wren παρασέρνει και συγκινεί.   

Χρήστος Μελίδης

More Stories
Anime Review: Erased